Niepodległa

Kocham Twoje doliny,
wzniesienia, depresje
i uniesienia.

Ciemny blask jezior
Twych oczu
źrenice
skierowane w przyszłość.

Kocham wielowiekową historię,
wspólną drogę i doświadczenie
wielu wspólnych lat.

Kocham.

Poczucie wspólnoty i osamotnienia,
tęsknotę za tym, co utracone
Nadzieję na to, co dopiero nastąpi.

Cenię Twoje zrozumienie i wiarę w każdego człowieka.
Umiejętność zszywania kawałków ludzkich kontrastów.

Indywidualizm masy mieszkańców
i wielość indywidualizmu.

Zbiorowa tożsamość.

Błądzę tak często i odnajduję czasem,
wsłuchany w rytm uderzeń Twoich decyzji.
Splątany myślami.
Z Tobą.

Bardziej niż z kimkolwiek innym.

Ty w to nie wierzysz
i wątpisz nieustannie.

A ja kocham to,
co w Tobie unikalne
i to, co zwyczajne tak bardzo.

Czuję dumę i podziw,
wiem że będziesz już zawsze.

Szczęśliwie nie muszę nic udowadniać
i iść na barykady
z okrzykiem

Pragnę wolności.

Dziękuję
za wszystko.


Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *