Kocham Twoje doliny,
wzniesienia, depresje
i uniesienia.
Ciemny blask jezior
Twych oczu
źrenice
skierowane w przyszłość.
Kocham wielowiekową historię,
wspólną drogę i doświadczenie
wielu wspólnych lat.
Kocham.
Poczucie wspólnoty i osamotnienia,
tęsknotę za tym, co utracone
Nadzieję na to, co dopiero nastąpi.
Cenię Twoje zrozumienie i wiarę w każdego człowieka.
Umiejętność zszywania kawałków ludzkich kontrastów.
Indywidualizm masy mieszkańców
i wielość indywidualizmu.
Zbiorowa tożsamość.
Błądzę tak często i odnajduję czasem,
wsłuchany w rytm uderzeń Twoich decyzji.
Splątany myślami.
Z Tobą.
Bardziej niż z kimkolwiek innym.
Ty w to nie wierzysz
i wątpisz nieustannie.
A ja kocham to,
co w Tobie unikalne
i to, co zwyczajne tak bardzo.
Czuję dumę i podziw,
wiem że będziesz już zawsze.
Szczęśliwie nie muszę nic udowadniać
i iść na barykady
z okrzykiem
Pragnę wolności.
Dziękuję
za wszystko.
